Jazda po Sardynii: przepisy i porady dla przyjezdnych

We Włoszech jeździ się prawą stroną, wyprzedza lewą. Ogólne limity to 50 km/h w terenie zabudowanym, 90 na drogach pozamiejskich drugorzędnych, 110 na głównych i 130 na autostradach — ale na Sardynii autostrad nie ma: główne arterie, jak SS131 przecinająca wyspę, to drogi ekspresowe z oznakowanym limitem 90–110. Zawsze obowiązuje znak, nie ogólna zasada.

Kto ma prawo jazdy krócej niż trzy lata, ma niższe limity (100 km/h na ekspresowych, 90 na pozamiejskich) i zerowy dopuszczalny poziom alkoholu. Dla pozostałych limit to 0,5 g/l, co przy aperitifie i kolacji osiąga się szybciej, niż się wydaje — a kontrole na nadmorskich drogach latem naprawdę są.

Prawa jazdy wydane w Unii Europejskiej i w Wielkiej Brytanii są ważne bez formalności. Dla wydanych poza Europą potrzebne jest — razem z krajowym dokumentem — międzynarodowe prawo jazdy: występuje się o nie we własnym kraju przed wyjazdem, przy ladzie nie da się tego naprawić.

Trzy obowiązki, które często zaskakują przyjezdnych: włączone światła mijania także w dzień poza terenem zabudowanym; fotelik lub podstawka dla dzieci do 150 cm wzrostu albo 12 lat; kamizelka odblaskowa, którą trzeba założyć, wysiadając z auta zatrzymanego na jezdni poza miastem, razem z trójkątem. Wszystko to jest w naszych autach.

W historycznych centrach — Cagliari, Alghero, Bosa, wiele miasteczek — działają ZTL, strefy ograniczonego ruchu z kamerami: wjazd oznacza mandat, który przyjdzie po miesiącach. Praktyczna zasada: zaparkuj poza murami i idź pieszo. Niebieskie linie to parking płatny w parkometrze, białe darmowy, żółte zastrzeżony.

Są też zwyczaje, których nie tłumaczy żaden znak. Drogi na plaże zwężają się, a na ostatnich kilometrach bywają szutrowe: jedzie się wolno, a małe auto jest często wygodniejsze niż SUV. W interiorze spotkasz wolno chodzące owce i krowy, zwłaszcza o świcie i o zmierzchu. Stacje w miasteczkach zamykają wcześnie, a w niedzielę są nieczynne: tankuj, kiedy możesz, nie kiedy musisz.